Korea Północna - spełniony koszmar George`a Orwella

W wydanej po raz pierwszy w 1949 r. powieści „Rok 1984” George Orwell opisywał świat alternatywnej przyszłości, który był w istocie totalitarnym więzieniem. Treścią książki były narodziny buntu, narastającego w Winstonie Smith`ie, szeregowym członku Partii Zewnętrznej i pracowniku Ministerstwa Prawdy (zajmującego się w rzeczywistości ukrywaniem i przeinaczaniem prawdy). Powieść Orwella jest jedną z najbardziej wstrząsających historii zniewolenia jednostki przez System – bezduszny i wszechobecny. Autor w porażający sposób udowadnia, że System (Wielki Brat) nie tylko jest w stanie odebrać każdemu osobistą wolność, ale sprawić nadto, że pokochamy go szczerą, bezinteresowną miłością. Niemożliwe? Literacka fikcja? W takim razie zapraszamy na wycieczkę po Korei Północnej.

Wycieczkę należałoby zacząć od podstawowych informacji o tym egzotycznym kraju. Oto garść oficjalnych informacji pozbieranych z oficjalnej strony ambasady Koreańskiej Republiki Demokratyczno-Ludowej:

• Dzięki temu, że życiowe credo Wielkiego Przywódcy Kim Ir Sena przejęte przez Wielkiego Przywódcę Kim Dzong Ila brzmi: „Naród jest moim bogiem”, socjalistyczna Korea stała się prawdziwym, jedynym na świecie rajem na ziemi.
• KRLD jest wyjątkowym w skali świata krajem bez podatków. Zgniłe i skorumpowane społeczeństwa kapitalistyczne mogą tylko marzyć o takim ideale.
• Wbrew fałszywym oskarżeniom obywatele Korei Północnej mają konstytucyjne prawa swobodnej wypowiedzi i zgromadzeń. Cieszą się też pełną wolnością podróżowania, biorą udział w zagranicznych sympozjach, targach i szkoleniach.
• Gospodarka KRLD jest wysoce zróżnicowana i produktywna, z szeroką gamą prężnych i stale rozwijających się branż: samochodową, komputerową, tekstylną i spożywczą – żeby wymienić tylko kilka.
• W porównaniu z innymi państwami standard życia obywateli KRLD jest bardzo wysoki. Państwo zapewnia obywatelom wysokiej jakości usługi medyczne, edukację i infrastrukturę rekreacyjną. W przeciwieństwie do wielu krajów kapitalistycznych w socjalistycznej Korei nie ma bezrobocia, bezdomności, prostytucji i głodu.

Co więcej na stronie tej znajdziemy też relacje pochodzącą z pierwszej reki od Amerykanina, Roberta Parka, który w grudniu 2009 r. nielegalnie przekroczył granicę z Koreą. Koreańskie władze zgodziły się potraktować łagodnie niesfornego turystę, ponieważ: powodowane był to jego szczerą skruchą jaką wyraził w związku ze swoim występkiem. Skruszony Amerykanin dodaje: Wtargnąłem na terytorium KRL-D, ponieważ moje wyobrażenie o tym kraju było błędne. Spowodowane było to obrazem KRL-D, jaki kreuje zachodnia propaganda, której celem jest szarganie reputacji KRL-D. Czy możemy się dziwić, że imperialiści z Zachodu szargają dobre imię Korei Północnej, skoro borykają się z kryzysem gospodarczym, przestępczością, upadkiem obyczajów i postępującą degeneracją społeczeństwa?

A te mniej oficjalne informacje? Orwell udowadniał w swej powieści, że System jest w stanie złamać ludzi i przerobić ich na ‘nowych ludzi”. Z tym samym mamy do czynienia w realnym, a nie fikcyjnym świecie. Właśnie w Korei Północnej. Nie wiemy czy Amerykanin kajał się szczerze, ale na filmie wyprodukowanym przez National Geographic „Korea Północna z ukrycia” widzimy zwykłych obywateli tego kraju wychwalających i dziękujących Wielkiemu Przywódcy (Kim Ir-sen, założyciel dynastii komunistycznych tyranów) ze łzami w oczach. Jedna z wiekowych mieszkanek, tracących wzrok, wskutek nie leczonej zaćmy (istnej plagi, w innych krajach stanowiących ułamek schorzeń oczu) wyznaje, że chciałaby odzyskać wzrok po to, tylko by móc zobaczyć Wielkiego Przywódcę (wszechobecnego pod postacią monumentów, rzeźb, obrazów itp.). Po tym wyznaniu staruszki rodzina jego głęboko wzruszona. Może w tych reakcjach zwyczajnych ludzi, którzy nie potrafiliby aż tak doskonale udawać swoich emocji nie byłoby nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakty. Większość faktów mieszkańcy Zachodu znają: kult jednostki, całkowita izolacja od świata zewnętrznego, zakaz swobodnego przemieszczania, bieda i głód ( w latach 90. zmarło z tego powodu 3 mln ludzi), brak podstawowej opieki medycznej, obozy koncentracyjne, czwarta na świecie, licząca milion żołnierzy armia oraz bomba atomowa.

Wyczytałem niedawno, że w Korei Północnej zarejestrowanych zostało 20 tys. abonamentów (na 23 mln ludności) telefonów komórkowych, do niedawna zakazanych. Co więcej władze uruchomiły nawet Internet (tylko strony koreańskie), a specjalna strefa ekonomiczna, dopuszczająca w miarę wolny handel, przyciągnęła - jak czytamy na stronie ambasady KRLD – inwestycje warte 300 mln dolarów. Czy znaczy, to że coś drgnęło? Że mieszkańcom będzie się żyć lepiej? Tylko jak może być lepiej w raju, który przypomina najgorszy, spełniony koszmar George`o Orwella.

Oficjalna STRONA Ambasady KRL-D

Korea Północna z ukrycia (National Geographic)


Korea Północna: Kraj Cichej Śmierci (TVP 2)

Ciemne strony singapurskiego raju

W styczniowym numerze National Geographic natrafiłem na niezwykle interesujący artykuł o blaskach i cieniach Singapuru. To miasto-państwo, zajmujące obszar wielkości półtorej Warszawy, na mapie świata jako niezależny twór polityczny pojawiło się dopiero w 1963 r.. Państwo jest młode, lecz już zdążyło zdobyć tytuł jednego z najbogatszych na świecie. Dochód PKB - 49, 7 USD na głowę (w USA – 45, 8) jest jedynym z najwyższych na świecie. Stopa bezrobocia utrzymuje się na poziomie 3 %, kraj posiada ogromne rezerwy dewizowe, edukacja i system opieki zdrowotnej są lepsze niż na Zachodzie, a 90 % mieszkańców mieszka w domach jednorodzinnych, ciesząc się z niskich podatków. Na dodatek ulice są czyste nawet w najbardziej zatłoczonych miejscach w mieście, a poważne przestępstwa zdarzają się wiele razy rzadziej niż w innych wysoko uprzemysłowionych krajach. Raj na ziemi?

Autor artykułu, Mark Jacobson zadaje pytanie jaka jest cena dobrobytu i bezpieczeństwa mieszkańców Singapuru. Twórcą „singapurskiego modelu” jest Lee Kuan Yew (ur. 1923) – najpopularniejsza osoba w państwie, prawdziwy „ojciec narodu”. Lee stworzył Singapur przypominający „doskonale funkcjonująca korporacje”, w której z jednej strony mamy dynamicznie rozwijającą się gospodarkę a z drugiej – ścisłą kontrolę praw i wolności obywatelskich. Najważniejszym słowem dla Singapurczyka stało się słowo kiasu co oznacza „strach przed porażką”. W szkołach monitoruje się wyniki klasówek dziesięciolatków i na ich podstawie klasyfikuje je do grup zaawansowania. Poziom wyższy oznaczają: „wyjątkowy”, „bystry”, zaś przyznanie oceny „normalny” jest równoznaczne ze skazaniem w przyszłości na fizyczną pracę w fabryce lub sektorze usług. Niesamowita presja na osiąganie jak najlepszych wyników zamienia dorosłe życie Singapurczyków w nieustanny wyścig szczurów. Ale nawet dotarcie na szczyt nie daje pełnej satysfakcji, gdyż „pasmo sukcesów może się skończyć”. Gdy w 2005 r. Singapur stracił tytuł najbardziej przepustowego portu na świecie na rzecz Szanghaju całe społeczeństwo popadało w przygnębienie.

Singapurczycy, otoczeni przez znacznie większych sąsiadów, żyją w poczuciu nieustannego zagrożenia. Budżet armii na 2009 r. – jak podaje Jacobson – wyniósł 11, 4 mld dolarów, co jest jedną z najwyższych na świecie kwot przeznaczonych na armię. Co więcej wiele nowoczesnych domów wyposażonych w schrony przeciwatomowe. Gdy do Singapuru dotarła epidemia świńskiej grypy, na bramkach do modnych klubów ochroniarze mierzyli każdemu temperaturę termometrami.

Sterylna czystość ulic z których słynnie Singapur to efekt niezwykle drakońskich przepisów. Obywatel przyłapany na śmieceniu otrzymuje mandat w wysokości 200 dolarów, za recydywę grozi zaś kara przymusowego sprzątania ulic. Za handel narkotykami grożą kary cielesne, a turystom odwiedzającym kraj wręcza się kartę wyjazdu na którym czerwonymi literami umieszczono ostrzeżenie, że przemyt narkotyków grozi kara śmierci.

Singapur trzyma na smyczy swoich obywateli także w kwestii wolności obywatelskich. Polityczna opozycja prawie nie istnieje, a każdy kto odważy się skrytykować politykę rządu powinien liczyć się z konsekwencjami. Indywidualistyczne zapędy mieszkańców „singapurskiego raju” ukracane są przez wszechobecną cenzurę. „Playboy” jest do tej pory zakazany w Singapurze, ale młodzi ludzie nie pogodzeni z autorytarną władzą i cenzurą znajduje nisze dla swego wolnomyślicielstwa w Internecie. Jednak gdy zechcą się pobrać się i założyć rodzinę państwo znów wkracza ze swą bezduszną polityką. Propagowane są bowiem małżeństwa między osobami posiadającymi to samo wykształcenie. Absolwenci wyższych uczelni z absolwentkami wyższych uczelni a średnio wykształceni ze średnio wykształconymi – wszystko po to, by podnieść jakość narodowych genów.

Jacobson kończy swój artykuł wiele mówiącą o naturze obecnego „singapurskiego raju” historyjką. Autor wybrał się na najwyższy punkt wyspy, 163 metrowe wzgórze w rezerwacie Bukit Timah Nature Reserve, lecz zamiast spodziewanej przez niego pięknej panoramy miasta zobaczył zardzewiałą wieżę telekomunikacyjną oraz płot z siatki z tablicą –„miejsce strzeżone”. Tablica przedstawiała dwoje ludzików, z których jeden celował z karabinu w drugiego, stojącego z podniesionymi rękoma. Jacobson zwierzył się z tego, co zobaczył znajomemu Singapurczykowi, który uśmiechając się, powiedział, że nastąpił jakiś postęp. Poprzednio na tablicy jeden z ludzików leżał już martwy.

Na podstawie artykułu „Projekt Singapur” Marka Jacobsona w National Geographic, Nr 1 (124), styczeń 2010, s. 24-35.

KILKA POCZTÓWEK Z SINGAPURU